Migdaiki należą do tzw. pierścienia limfatycznego Waldayera, który ma za zadanie wychwytywać i eliminować substancje szkodliwe oraz mikroorganizmy znajdujące się w powietrzu i w pożywieniu, ponieważ te pięć migdalków, które go tworzą, znajduje się bądź to w układzie oddechowym, bądź w układzie trawiennym. Największe problemy stwarzają tzw. migdałki podniebienne, organ parzysty, umiejscowiony za łukami podniebiennymi. Pod względem wielkości należą do najwięk­szych migdałków, i to one najczęściej ulegają stanom zapalnym. Zapa­lenie migdałków jest oznaką osłabienia zdolności obronnych oraz umie­jętności zlikwidowania infekcji oraz substancji szkodliwych. Efekt jest taki, że infekcje są usuwane w inny sposób - przez wytwarzanie ropy, aktywizację układu odpornościowego (poprzez gorączkę), itp. Również migdałek gardłowy może sprawiać niemałe kłopoty, ulega powiększeniu, a jego zapalenie przyczynia się do dolegliwości w górnych drogach oddechowych (chroniczny katar, zapalenie zatok). Ukryte problemy czy­hają także w migdałku zlokalizowanym w ujściu trąbki Eustachiusza, która łączy ucho środkowe z jamą nosowo-gardłową. W przypadku powiększenia i stanu zapalnego tego migdałka, w trąbce gromadzi się śluz, co powoduje pogorszenie się jej zdolności samoczyszczących, a to z kolei prowadzi do zapalenia ucha środkowego i problemów z wyrów­nywaniem ciśnienia pomiędzy uchem a jamą nosowo-gardłową.
Migdałki są organem, który jako jeden z pierwszych wychwytuje nie­pożądane drobnoustroje i substancje szkodliwe, dlatego tak często pow­stają w nich ogniska zakaźne wywołane przez różne rodzaje bakterii, wirusów i grzybów. Powodują one trwałe stany zapalne migdałków, przerost (hipertrofia) i osłabienie ich funkcji. Dla organizmu bardzo ważną kwestią jest utrzymanie migdałków w dobrym stanie, ponieważ stanowią one barierę ochronną, która powinna należycie spełniać swoje funkcje.

Jelito grube jest narządem wydalniczym, przez który zostają usunięte resztki pożywienia. Zachodzą w nim również inne procesy - przyswaja­nie substancji odżywczych, wody, produkcja niektórych witamin (uczestniczą w niej niektóre mikroorganizmy występujące w jelicie gru­bym). W jelicie mają miejsce niektóre procesy, oddziaływujące na układ odpornościowy. Wszystkie substancje przyswajane z jelita grubego prze­chodzą przez wątrobę, gdzie następują kolejne procesy metaboliczne lub oczyszczające. Z tej przyczyny wszystko, co ma związek z jelitem, jest powiązane w równym stopniu z wątrobą. W jelicie grubym znajduje się całe mnóstwo różnych mikroorganizmów - opisowi poddano około 400 rodzajów. Każdy z nich ma określoną lokalizację i swoją ustaloną licz­bę. Z powyższych powodów w jelicie istnieje korzystne środowisko dla ich rozwoju. Jeśli struktura fizjologiczna oraz liczba tych drobnoustro­jów jest zgodna z właściwym stosunkiem fizjologicznym, określamy taki stan jako symbiozę jelitową.
W momencie, gdy dojdzie do zwiększenia liczby niektórych mikro­organizmów lub ich przemieszczenia do innej części jelita, powstaje dysbioza jelitowa, która przynosi poważne konsekwencje dla naszego orga­nizmu w postaci zaburzeń trawienia i powstania substancji trujących w jelicie. Substancje te wchłaniają się i powodują przeciążenie wątroby. Kiedy indziej przenikają do układu krwionośnego, stwarzając zagrożenie dla systemu nerwowego, organów immunologicznych i pozostałych tkanek. Jelito może pełnić rolę „inkubatora" dla rozmnażających się patologicznych drobnoustrojów, które przenikają do innych części na­szego ciała, przede wszystkim do układu moczowego i rozrodczego, ale także do innych. W jelitach powstają m.in. szkodliwe kompleksy, tzw. kompleksy immunologiczne lub antygeny. Zapalenie ściany jelita może prowadzić do uszkodzenia komórek układu odpornościowego, które w jelicie tworzą tzw. kępki Peyera (duże skupiska znajdują się w końco­wym odcinku jelita cienkiego).

Istotnym czynnikiem, który decyduje o stanie środowiska jelita, jest odporność, ponieważ oprócz układu nerwowego, również układ immuno­logiczny bierze udział w utrzymaniu symbiozy. Z tych właśnie wzglę­dów preparaty Colon oraz Colonum zawierają informacje, pełniące role mechanizmów obronnych, które mają wprowadzić symbiozę jelitową. Niezwykle skuteczną techniką jest oczyszczanie wątroby i jelita grube­go.
Mechaniczną metodą, która daje pozytywne wyniki, jest tzw. hydrokolonoterapia, która polega na tym, że do jelita zostaje wpuszczona woda, która za pomocą specjalnego masażu wypłukuje treść jelitową. Jeśli czyn­ność ta jest powtarzana, dochodzi do odblokowania jelit z zanieczyszczeń mechanicznych. Opisana metoda posiada istotne znaczenie dla medycyny naturalnej, ponieważ stan jelita grubego wywiera wpływ na funkcjonowa­nie całego organizmu (począwszy od odporności, przez układ nerwowy, po metabolizm). Hydrokolonoterapia została wynaleziona przez kanadyjskie­go doktora Normana Walkera, który zasłynął m.in. z tego, że w czasie swo­jego życia przetestował ponad tysiąc podobnych metod. Żył ponad sto lat. Nie opierał się wyłącznie na kolonoterapii, zwracał również uwagę na pozytywne oddziaływanie soków, zarówno ze świeżych warzyw, jak i owo­ców. Walker stworzył na terenie USA szkołę, która istniej już od kilkudzie­sięciu lat, a jej dorobek wzbogacił światowy program ochrony zdrowia.

W części twarzowej czaszki znajdują się zatoki przynosowe. Wyróż­nia się zatoki szczękowe (sinus maxillaris), zatoki czołowe (sinus fron­talis) oraz zatoki klinowe (sinus sphenoidalis). Niektóre z nich są połą­czone z jamą nosowa, np. zatoki szczękowe. W zatokach przynosowych często występują stany zapalne. Z naszego punktu widzenia istotne są zapalenia o charakterze przewlekłym, które stanowią przyczynę bólów (bóle głowy w czasie zapalenia zatok czołowych), obrzęku w okolicy oka, kiedy stan zapalny przechodzi do tkanek miękkich twarzo-czaszki. Ważną rolę odgrywa również chroniczny katar. Liczne infekcje zatok są niewątpliwie źródłem różnych schorzeń oraz substancji toksycznych, głównie w drogach oddechowych. Ogniska zakaźne, a także przewlekłe stany zapalne w zatokach przynosowych spotykamy u bardzo wielu osób. Nawet w przypadku, gdy osoba została poddana badaniom laryn­gologicznym i nie wykryto zmian zapalnych, aparat Salvia informuje nas o procesach, trudnych do wychwycenia przez współczesne metody dia­gnostyczne.
Również w tym przypadku, na pojawienie się stanów zapalnych, ma wpływ układ odpornościowy - najczęściej alergie, rzadziej procesy auto- immunologiczne. Zatoka szczękowa należy do obiegu czynnościowego płuc (organ macierzysty), zatoki: czołowa i klinowa podlegają pod nerki. Przewlekłe ogniska zakaźne mogą być przyczyną trwałych problemów w organach, które znajdują się poza zatokami, na przykład w oskrzelach; jeśli problem tkwi w zatoce szczękowej, powstaje zapalenie oskrzeli (zespół zatokowo-oskrzelowy). W zatoce czołowej, która jest powiązana z układem moczowym, można napotkać źródło zapaleń pęcherza mo­czowego (zespół zatokowo-pęcherzowy). Zatoka ta może być przyczyną zaburzeń funkcji układu moczowego.
Zatoki przynosowe i nerwy

Detoksykacja układu immunologicznego to termin niezwykle szeroki, w związku z czym wyrażenie „zaburzenia odporności" będziemy stoso­wać na określenie zjawiska niewydolności układu immunologicznego lub jego obniżonej czynności. Gdybyśmy chcieli rozpatrywać zagadnienie odporności w pełnym jego zakresie, musielibyśmy wówczas poruszyć także kwestie dotyczące alergii oraz reakcji autoimmunologicznych. Obni­żenie mechanizmów obronnych można, z klinicznego punktu widzenia, podsumować w następujący sposób: człowiek bardzo często zapada na choroby wywołane przez bakterie lub wirusy, równie często zdarza się, że infekcje towarzyszą mu przez długi okres, zbyt długi, jak na średni czas trwania samego zakażenia. W obecnym systemie opieki zdrowotnej przeprowadza się testy układu immunologicznego, na podstawie których można rozpoznać, czy tzw. odporność komórkowa lub humoralna uległa osłabieniu. Czasami badania laboratoryjne, dotyczące osłabienia funkcji układu immunologicznego, odpowiadają objawom klinicznym, innym razem nie można często występującej dolegliwości wyjaśnić zaburze­niami odporności, ponieważ testy nie wykazały poważnych zmian.

Detoksykacja dotyczyć będzie jedynie tych bólów głowy, o charak­terze chronicznym, które pomimo badań lekarskich nie zostały zdiagnozowane. Gdybyśmy detoksykacji poddali inne rodzaje bólów głowy, mające swe źródło w stanach zapalnych lub nowotworowych w czaszce, nie osiągnęlibyśmy żadnego sukcesu. Co gorsza moglibyśmy zaszkodzić człowiekowi cierpiącemu na bóle głowy, które są symptomem poważnej choroby.
Bóle głowy mają różne przyczyny i charakter. Detoksykacja jest sku­teczna szczególnie w przypadku bólów typu migrenowego, tzn. napięcio­wych bólów głowy, na które składają się czynniki pochodzące z kręgo­słupa (kręgosłup szyjny) i bólów głowy wywołanych chronicznym stanem zapalnym zatok czołowych. Badanie za pomocą aparatu Salvia wskazuje, że bóle głowy mogą być spowodowane nieustannym atakiem toksyn na opony mózgowe. Trafna detoksykacja przy bólach głowy musi się opierać o precyzyjną diagnozę obciążenia tkanek. Dokonujemy jej za pomocą pomiarów przyrządem Salvia lub prowadzimy kompleksową de­toksykację, prowadzącą do oczyszczenia zagrożonych tkanek. W przy­padku bólów migrenowych, mających charakter napadowy, głównym organem wymagającym oczyszczania jest wątroba. Ma ona wpływ ma procesy metaboliczne. Obciążenie toksynami u osób, o określonych pre­dyspozycjach, prowadzi do powstania tzw. pobudzających aminokwasów, które powodują zmiany elektryczne w płacie skroniowym, podrażnienie współczulnego układu nerwowego i skurcze naczyń.

Paznokcie powstają w procesie rogowacenia wyrastając z macierzy paznokcia. Już od dawna są symbolem zdrowia i wyrazem subiektywne­go poczucia estetyki. Jak wspominałem, w przeszłości stan zdrowia określano na podstawie wyglądu włosów, warg, cery itp. Człowiek jed­nak, próbując w sztuczny sposób poprawiać swój wygląd, znalazł spo­sób, by podobne wskaźniki fałszować. W dzisiejszych czasach troska o ciało ograniczyła się do względów estetycznych, zapomniano o jej funkcji reprezentacyjnej dla stanu zdrowia całego organizmu.
Obecność toksyn w paznokciach ma źródło w osłabieniu, które jest konsekwencją problemów w narządzie macierzystym , czyli w wątrobie.

Drugim czynnikiem wpływającym na paznokcie jest gospodarka mine­ralna, za którą są odpowiedzialne nerki. Dlatego podczas detoksykacji paznokci sięgniemy do oczyszczania wątroby oraz do oczyszczania nerek. Jeszcze większe znaczenie dla paznokci mają nerwy wegetatywne obu organów. Informacje oczysz­czające zarówno wątrobę, jak i płuca są zawarte w preparacie Vegeton.

Śledziona, subiektywnie rzecz ujmując, nie powoduje żadnych pro­blemów, zaś medycyna interesuje się nią tylko w przypadkach konkret­nych zaburzeń o charakterze krwiotwórczym. Tym większe zadanie spada na medycynę naturalną. Ogniska zapalne śledziony i żołądka można zlikwidować za pomocą roślinnych tabletek VelienHelp. W cza­sie powstawania ognisk zapalnych, w podśluzówkowych strukturach żołądka, dochodzi do podrażnienia śluzówki żołądka, tworzenia się wrzodów i dalszych zmian czynnościowych. Ognisko zapalne obniża zdolności immunologiczne błony śluzowej żołądka, co powoduje pow­stawanie różnorakich infekcji, wywołanych przede wszystkim przez bak­terie boreliozy oraz bakterię Helikobacter. Infekcja taka może dotyczyć zwieraczy oddzielających żołądek od przełyku. Przy jego uszkodzeniu dochodzi do palącej zgagi, czyli do przedostawania się kwasów żołąd­kowych do przełyku.

Teoria Kodów i Kluczy jest teorią, na której opiera się myśl detoksykacyjna. Polega na poznaniu świata więzi między tkankami, czyli wzajemnych stosunków między nimi oraz między Kodami i narzą­dami. Chodzi w poznanie podstawowych zależności, które prowadzą do zrozumienia sensu medycyny detoksykacyjnej.
Usuwanie ognisk zapalnych z poszczególnych narządów i tkanek jest procesem bardzo złożonym. Każdy narząd składa się z szeregu, różnych tkanek, np. z błony śluzowej, warstwy podśluzówkowej, z błony suro­wiczej, warstwy podsurowiczej, torebki włóknistej i innych. Ogniska zapalne mogą znajdować się w: jamie narządu (miejsce narządu w ciele), jak np. w jamie jelita, w jamie przewodów żółciowych, dróg oddecho­wych, w warstwie podśluzowej, w torebce włóknistej lub jeszcze gdzieś indziej. Dlatego nie możemy sądzić, że detoksykacja mechaniczna może odnieść pełny skutek - pozbawi ona organizm ognisk jedynie w miejscach, które mają połączenie z powierzchnią ciała, np. jelita, drogi moczowe, drogi oddechowe. Nie można przecież w sposób mechaniczny usunąć ognisk z takich miejsc jak tkanka nerwowa, mięśnie, ścięgna, stawy lub z innych głębiej położonych narządów. Ludzki organizm funkcjonuje dzięki skomplikowanej strukturze wzajemnych zależności, których nie można upraszczać na wzór współczesnej medycyny i liczyć na uzdro­wienie poszczególnych narządów za pomocą lekarstw przez nią propo­nowanych.

Obecność toksyn w stawach jest źródłem całego szeregu problemów, każdy z nich jednak ma różny zasięg i natężenie. Mówiąc o oczyszcza­niu stawów możemy mieć na myśli zarówno typowe, łatwe usunięcie tok­syn, jak i trudny i długotrwały proces detoksykacji, wymagany w przy­padku ciężkich reumatycznych lub metabolicznych stanów zapalnych. Upraszczając - stawy mogą jedynie pobolewać lub też stanowić powa­żny problem, który w radykalny sposób zmienia ludzkie życie.
Wśród schorzeń stawów wyróżniamy zmiany zwyrodnieniowe, znane pod nazwą artrozy oraz schorzenia zapalne, czyli artretyzm. Często zda­rza się, że obie dolegliwości występują wspólnie przeplatając się wza­jemnie. Sposób reakcji stawów na obecność toksyn zależy od kondycji układu odpornościowego, czynników genetycznych, poziomu wysiłku fizycznego, otyłości, urazów, odżywiania itp. Proces oczyszczania jest łatwiejszy wtedy, kiedy istnieje możliwość wykorzystania aparatu Salvia.